Dit is het voorlopig laatste bericht op dit weblog. Het Beeldbedrijf / Bart van Maanen heeft een nieuw weblog gelanceerd. Door al de online activiteiten is het ondoenlijk om ook dit weblog nog bij te houden. We zijn nu eenmaal niet van het Chinees Staatscircus.

 

De digitale bordjes worden vanaf heden hoog gehouden op HTTP://BARTVANMAANEN.NL!    

 

 

 

Het is bijna af en ik heb er hard aan gewerkt: een nieuw weblog. Met dit bericht wil ik vast mijn e-mail abonnees in de gelegenheid stellen zich opnieuw aan te melden, want dat systeem is gewijzigd. Natuurlijk zijn ook andere geïnteresseerden van harte welkom. Ga dus maar eens kijken op htttp://bartvanmaanen.nl en meld je aan.
 
In februari 2008 ben ik begonnen te werken aan ideeën voor een nieuw weblog. Het moest er meer in de huisstijl van mijn bedrijf gaan uitzien en toch een wat lossere vormgeving krijgen die bij een weblog past. Doordat ik ook een workshop ‘Webloggen voor ondernemers’ aan het ontwikkelen was, heb ik verschillende aanbieders en systemen bekeken.
 
Waarom? Daarom!
Uiteindelijk heb ik gekozen voor Wordpress, dat mij aansprak in zowel vormgeving en als gebruiksvriendelijk (open source) systeem. Ik ben geen grote tovenaar met computers, maar met enig doorzettingsvermogen en nieuwsgierigheid heb ik me de materie toch enigszins eigen weten te maken. Bovendien had ik door dit blog al ontdekt dat webloggen ook leuk is om te doen.

Uit de overstelpende hoeveelheid opmaakthema’s die er voor Wordpress zijn, heb ik gekozen voor Choice van DemusDesign. Het bood mij de gelegenheid de kleuren van mijn huistijl bijna gespiegeld te gebruiken. Dit thema wordt verspreid via Themelab, dat ook veel tips en trucs heeft voor het gebruik van zowel de thema’s als Wordpress.

 

Code is poëzie
Als startend ondernemer kan ik (nog) niet veel werk op dit gebied uitbesteden.   Maar ik wil zelf ook inzicht krijgen in Wordpress. Was ik net een beetje gewend aan eenvoudige html-dingetujes, nu moest ik mij gaan verdiepen in php en css style sheets. Hierdoor ben ik wel de slogan op de Wordpress-site, code is poëzie, gaan begrijpen.
 
Het blijft namelijk toch wonderbaarlijk hoe bijvoorbeeld een getal een kleur veranderd, of een positie. Op 12 juni ga ik een bijeenkomst bezoeken die mij hopelijk verder helpt met mijn blog-activiteiten en de online marketing van mijn bedrijf. Ik kan nog zoveel leren.

Van dit Social Media Event zal ik op mijn nieuwe blog verslag doen, met tekst en foto's, en een podcast. Jaja, ik ben lekker bezig.

De Symphony Arabica is een bijzondere samenwerking tussen muzikanten uit het Midden-Oosten en het Westen. De uitvoering op 15 mei jl. in het Tropenmuseum was een fraai en soms ontroerend spektakel. Het stuk is gemaakt door componist Merlijn Twaalfhoven die de centrale hal en zijn akoestiek mooi gebruikt in de opvoering.

 

Behalve een podium vol muzikanten werkten er ook een hele horde Amsterdamse schoolkinderen mee. Zij zorgden voor geluidsbijdragen met stem, percussie en blokfluit. Kortom, lekker - geregisseerde - herrie maken. Op andere momenten herinnerde de muziek mij aan de Egyptische zangeres Oum Khalsoum, met de Arabische strijkers.

 

De symfonie wil de rijkdom van de Arabische muziekcultuur tot uitdrukking brengen, maar staat ook in het teken van het droevige lot van de Palestijnen en de inmiddels miljoenen Palestijnen die niet meer in Palestina wonen. Die gemeenschappen zijn ontstaan door de vlucht en verdrijving van eigen bodem.

 

Niet voor niets zijn er in april al vier opvoeringen geweest in Jordanië en Palestina. Wat voor de Israëliërs een feestje is, is voor de Palestijnen 'El Nakba', de ramp van de onafhankelijkheidsverklaring. Op 14 mei 1948 riep David Ben-Goerion de staat Israël uit.

 

Voor mee informatie over dit project kun je kijken op de website van Symphony Arabica, waar ook meer video's te zien zijn.

 

Hieronder een clip uit de documentaire 'Carried by the wind´ van Adam Sebire, die nog in productie is.  

 

 

Wist u dat Intratuin er is voor het 'afstijlen van uw tuin'? Ik niet, tot afgelopen dinsdag. In Studio 31 op het Mediapark is op die middag het tiende Cross Media Café gehouden, georganiseerd door Immovator. Aan de hand van magazine AutoWeek en tv-programma De Tuinruimers werden hun cross mediale activiteiten besproken en toegelicht.

 

Al enige tijd houd ik de activiteiten van Immovator in de gaten. Immovator is een redelijk nieuw platform dat de ontwikkelingen en de innovatie op het gebied van de media aan de orde stelt. Het idee erachter is ook een brug te slaan tussen de publieke omroepen en commerciële bedrijven en ondernemers.

 

Erik-Jan Gelink, zelfstandig media consultant en strategisch adviseur, trad op als moderator en hield ook een heldere inleiding over het onderwerp van deze middag: 'Geld verdienen met cross mediale formats'.

 

Belangrijk startpunt van zijn verhaal is te wijzen op de fragmentatie die er in de media is ontstaan. Krant, tijdschrift, radio, televisie, internet, mobiele telefoons en een keur aan interactieve mogelijkheden hebben er voor gezorgd dat de aandacht voor media ook schaars is geworden.

 

Het verdienen met cross media is niet altijd op een directe wijze mogelijk, stelde Gelink. Het zal soms door een verhoogde effectiviteit van de inzet van media indirect merken zijn. Meer direct effect kan ontstaan door het sluiten van partnerships (met gesloten beurs) en de exploitatie dan databases met gebruikersprofielen.    

   

• de door de gebruiker gemaakte inhoud (met profielen) hoeft niet veel te kosten en kan zeer waardevol zijn;
• maak het niet moeilijker dan het is;  
• het verhaal en de toegevoegde waarde moeten kloppen;
• wees creatief en houdt het toch simpel (blijf bij het product)  

• wees relevant, werk samen en experimenteer!
• een non-spot concept vraagt om juiste inzet van de adverteerder  
• follow the streams, and not your dreams!    

 

Ondanks het mooie weer en de lange schoolvakantie hebben bijna 500 mensen zaterdag 26 april de beurs Experience @ Work bezocht. Bij de stand van Het Beeldbedrijf was ook veel belangstelling onder starters en freelancers voor de beursaanbieding: een workshop/training webloggen voor ondernemers.

 

 

 

In aanloop naar de start van mijn bedrijf ben ik (eind 2006) zelf ook een weblog begonnen, omdat ik nog geen website had. Toen die er was, ben ik er mee doorgegaan. Behalve dat het een leuke manier is om geïnteresseerden op de hoogte te houden van mijn avonturen als startend ondernemer, blijkt dat er zakelijk meer uit te halen is.

Nieuw weblog
De inspiratie haal ik nog steeds uit ‘Calimeromarketing’, al hebben zich andere gereedschappen aangediend door het webloggen. Het ideaal van online marketing voor mijn zaak is: ‘zoek niet naar klanten, zorg dat ze jou vinden!’

Vandaar dat ik momenteel druk bezig ben om een nieuw weblog te bouwen met Wordpress, zodat ik meer mogelijkheden kan gaan inzetten. Hoe en of ik mijn huidige weblog laat voortbestaan, weet ik nog niet. Wellicht kan ik nog iets vinden om nieuwe berichten door te sluizen. Waarover later meer.

Schot in de roos
Het is nog te vroeg om te stellen dat de workshop zelf een schot in de roos is, maar de aandacht ervoor maakte wel duidelijk dat er behoefte aan bestaat. Veel van de vragen duiden op een gemotiveerde interesse en oog voor het nut van online marketing met een weblog.

Uit een aantal reacties van beursgangers is een andere teneur te horen. Niet iedereen is er geschikt voor. Iemand keerde zich bijvoorbeeld vol afschuw van mijn laptop af met de mededeling dat ze ‘rsi had’. Maar ook zaken als dyslexie of computervrees verhinderen dat toekomstige of reeds gestarte ondernemers zich er in verdiepen. Bij sommigen bespeurde ik juist de angst er te veel tijd aan kwijt te zijn.

Met de workshop wil ik trouwens juist die angst wegnemen, maar dat er wel structureel aan een weblog gewerkt moet worden, moge duidelijk zijn. Ik hoop mijn enthousiasme voor dit communicatiemiddel en het nut ervan over te brengen.

Klik hier voor informatie over de workshop

Hoewel ik voor mijn gevoel lang niets heb gedaan op dit weblog, zit ik toch weer flink in het schrijfwerk. Behalve door de follow-ups van het bezoek aan de BouwRAI, zit ik nog midden in het samenstellen van een handleiding.  

 

Voor het starten van mijn bedrijf heb ik het starterstraject Eigen Werk gevolgd. Het is een succesvol project dat mensen (40+) vanuit de bijstand en WW begeleid in het starten van een eigen zaak. Zelf was ik een vreemde eend in de bijt, omdat ik er terechtkwam vanuit de banenpool-regeling, dus wel al een baan had.

 

Die regeling is inmiddels afgeschaft. Maar ik ben ook 40+ en dan is het een moeilijke arbeidsmarkt. Tegelijk wilde ik niet in de klauwen van de reîntegratiemaffia terechtkomen, want die ken ik goed vanuit mijn journalistieke werk bij MUG. Over het algemeen volstrekt zinloos, betuttelend en veel te duur. De roep om een parlementaire enquete (is gedaan) steun ik derhalve.

 

Zelf op de beurs  

Eind vorig jaar heeft Eigen Werk nog de zilveren onderscheiding gekregen voor de European Enterprise Award. Voor de tweede keer organiseert Eigen Werk zelf een beurs, onder de naam Experience @ Work. Daar ga ik voor Het Beeldbedrijf op aanwezig zijn.

 

 

 

Maar er alleen maar zijn, is een beetje mager. Dus bedacht ik een beursaanbieding. Deze is in eerste instantie gericht op de starters zelf, maar anderen zijn natuurlijk ook welkom. En... wat is het geworden?

 

Een introductie en een training 'Webloggen voor zelfstandig ondernemers'. Dat is alles wat ik er over wil zeggen. Wie meer wil weten, kan zaterdag 26 april langskomen op de beurs.

 

Van 12.00 tot 17.00 uur, met workshops en proeverijen, activiteiten voor kinderen, live muziek en een afsluitende borrel.  

   

Soms loop je tegen inspirerende ideeën aan. Vandaag bezocht ik de BouwRAI en ontmoette Cesare Peeren van 2012 Architecten. Voor de beurs is dit bureau uitgenodigd vanwege de plannen die het heeft met het vernieuwen van oude flats in Hoogvliet (Rotterdam).

 

Het bijzondere van hun werkwijze is dat ze voor de bouw van hun projecten streven naar volledig hergebruik van bouwmateriaal dat het liefst ook nog rondom de bouwplek te vinden is.

 

Door het hergebruik, het maken van een 'oogstkaart' van afvalmaterialen uit de buurt wordt er energie bezuinigd, maar werkt het materiaal zelf ook weer als inspiratiebron tijdens het bedenken en bouwen van de projecten. Want het is maar afwachten wat er te vinden is.

 

Via een aparte website zal beschikbaar 'afval' en materiaal kunnen worden aangeboden en opgepikt door architecten en ontwerpers. Bij 2012 Architecten hebben ze het SuperUse gedoopt en ze hebben er een gelijknamig boek over gemaakt.

 

 

 

Peeren noemde een aantal toch vrij duizelingwekkende getallen over wat er al niet wordt gesloopt en weggegooid: bruikbaar dubbelglas, veel hout, waaronder dat van die grote kabelhaspels, maar ook rotorwieken van oude windmolens.

 

Van het hout van de kern van die kabelhaspels liet hij me een ontwerp zien van een vrijstaande villa. De gevel was bedekt met duizenden van die houten balken (1 meter lang) en dat ziet er prachtig uit. Van de oude rotorwieken zag ik een ontwerp van een speeltuin, groot genoeg om door te kunnen kruipen en op te kunnen klimmen enz.

 

 

Speeltuin van oude wieken  

 

Ik ben hier natuurlijk verre van volledig. En het zijn vooralsnog met name mooie gedachten en plannen, maar 2012 Architecten heeft wel verschillende interieurs gemaakt (Duchi - schoenenwinkel met autoruiten als displays en houten bank: erg mooi).

 

Meer ontwerpers en architecten zijn met hergebruik bezig, maar helaas krijgen ze niet veel kansen om echt te bouwen. Maar dat is natuurlijk een probleem van veel 'jonge' architecten: vaak klem tussen meerdere partijen, belangen en voorkeuren.

 

 

Het filmen van de natuur en dieren vereist over het algemeen veel geduld, want zij laten zich slecht regisseren. Dat betekent dat je voor het opnemen van een goede natuurdocumentaire veel tijd moet nemen en zelfs dan is het maar afwachten.

 

Deze (kennelijk Amerikaanse) safarigangers in het Kruger Park kregen in ieder geval waar voor hun geld. Een opmerkelijk tafereel voltrok zich voor hun ogen, maar ook hun commentaar is de moeite waard.  

 

Deze video heeft de YouTube Video Award, een publieksprijs, gekregen in de categorie ooggetuige ('Eyewitness').  

 

 

Maandag 10 maart jl. waaiden enige leden van de pers, Landschap Noord-Holland en ondergetekende met cameravrouw uit hun hemd. Storm en regen waren ons deel. Landschap Noord-Holland en de provincie hadden een leuk project bedacht.

 

De bedoeling was een deel van de polder bij Fort Krommeniedijk tijdelijk onder water te zetten en zo verschillende weidevogels aan te trekken die er voer en een broedplaats kunnen vinden. Vandaar dat ze bij de Provincie Noord-Holland op de term 'afhaalrestaurant' kwamen.

 

Dit fort maakt onderdeel uit van de Stelling van Amsterdam, een ring van 42 forten rondom Amsterdam. Door het gebied buiten die ring onder water te zetten, zou de vijand op een afstand worden gehouden. Maar toen de forten, gebouwd tussen 1870 en 1915, klaar waren, was dit idee al achterhaald door grotere bommen en granaten, en de komst van het vliegtuig.  

 

Het zorgde er wel voor dat er rond de forten niet gebouwd mocht worden, zodat daar mooi open landschap bleef en de natuur er zich kon ontwikkelen. Intussen voltrekken zich bij de forten meerdere intiatieven en activiteiten. Zo zet een club van 30 vrijwilligers zich nu in voor het onderhoud van Fort Krommeniedijk. De Provincie Noord-Holland heeft ook plannen om de forten op meerdere beleidsterreinen te gaan ontwikkelen.

Het Beeldbedrijf maakte in opdracht van de provincie deze webvideo.    

 

 

Dat het klimaat aan het veranderen is, zullen weinig mensen nog betwijfelen. Dat energiebesparing om verschillende redenen belangrijk is, al is het maar voor de eigen portemonnee, zal evenmin door veel mensen betwist worden. Maar wie staat er wel eens stil bij de duurzaamheid van internet?

 

Het is mij opgevallen dat er intussen behoorlijk wat intiatieven zijn die voor uw energieconsumptie de CO2-compensatie willen regelen. Voor uw autokilometers, uw vliegreizen, uw cv-ketel, uw driedubbel verpakte boodschappen, uw huisdieren en – wie weet – binnenkort voor methaancompensatie (CH4) voor uw gastro-entrologisch geplaagde familie? (Lees: uw winderige oom.)

 

Door de enorme groei die de computermarkt en het internet de afgelopen 15 jaar hebben doorgemaakt, is de hoeveelheid energie die daarvoor nodig is gigantisch toegenomen. Daar heeft inmiddels het bedrijf Cleanbits.nl zijn werk van gemaakt. Door ‘de energie die nodig is om het internet, met miljoenen websites, servers en datacenters in de lucht te houden’, is het internet ‘een grote veroorzaker van de uitstoot van broeikasgassen’.

Ik citeer van hun website: “En met het alsmaar populairder worden van het medium groeit ook de uitstoot, die nu al gelijk is aan die van de gehele luchtvaartindustrie… (.) Cleanbits stelt zich ten doel een betekenisvolle bijdrage te leveren aan het wereldwijd duurzamer maken van het internet.”

Dat willen ze terecht met groene stroom, maar ook door het ‘wereldwijd ondersteunen’ van energiebesparende projecten en met het aanplanten van bomen, een internetbos. Maar dan volgt de intrigerende opmerking: “Dit bos blijft minimaal 99 jaar staan”.

CO2 & de kringloop
Die opmerking rechtvaardigt de vraag: is het aanplanten van bomen wel een oplossing? Govert Valkenburg, techniekfilosoof en elektrotechnisch ingenieur, stelde 1 maart jl. in de Volkskrant van niet.  

Zijn belangrijkste argument is dat de koolstof uit fossiele brandstoffen, verantwoordelijk voor het grootste deel van de CO2-uitstoot, eerst geen deel uitmaakte van de kringloop. Het zat opgeborgen in de aarde van Koeweit en Slochteren. Door de olie en het gas naar boven te halen, doet het definitief mee in de kringloop van het leven. Bomen kunnen de CO2 wel weer binden, maar ook bomen gaan dood en dan komt de CO2 weer vrij.

Bovendien worden consumenten in zijn ogen ook misleid. Door aan compensatie van CO2 mee te doen, wordt de indruk gewekt dat de uitstoot er niet meer toe doet. De spaarlamp blijft langer branden, die extra 10.000 autokilometers compenseer je met een paar tientjes.

 “De klimaatneutraal-projecten zijn dus niet meer dan uitstel van executie.” De enige oplossing is om geen fossiele brandstoffen meer te gebruiken, al zal dat nog wel even op zich laten wachten.

Een ander probleem met bomenaanplant is volgens mij ook de ruimte. Stel dat je per individu 15 bomen per jaar moet aanplanten? Dat zou voor Nederland (16 miljoen mensen) alleen al 240 miljoen bomen per jaar betekenen. Waar gaan we die uitzetten? Of zijn het bonsai?

Emissie is handel
Omdat de compensatie over geld overmaken gaat, zijn er veel commerciële ondernemingen mee aan de slag gegaan. Dat is op zich niet bezwaarlijk, maar het interessante van sommige oplossingen is dat zij weer nieuwe problemen veroorzaken of vragen oproepen. In het geval van bomenaanplant wordt er dus gewoon gebakken lucht verkocht.

Nog even terug naar terug naar Cleanbits. De bedrijven en particulieren die daar aan meedoen, hebben mijn zegen. Maar doen ze niet mee om goede sier te maken? Kan dat geld niet worden gebruikt om aandelen te kopen van de grote energie- en olieleveranciers en die tot verandering te bewegen?

Op de site van Cleanbits kun je trouwens de GreenCheck doen om te zien of een website wel of niet ‘groen’ gehost wordt. ABN-Amro en de Rabobank worden nog niet groen gehost, aldus de GreenCheck. Opmerkelijker is dat ook Greenpeace, Natuurmonumenten en het Milieucentrum Amsterdam een negatief oordeel krijgen aangemeten.